Afgelopen maandag heb ik met bewondering en fascinatie gekeken hoe een steiger werd ontmanteld.

De betreffende steiger is een echt kunstwerk. Om het dak van een groot appartementencomplex te vernieuwen, is het hele gebouw omgeven door een steiger. De steiger bevat een groot aantal verdiepingen en is volkomen transparant; alle verbindingen, zowel verticaal als horizontaal zijn zichtbaar. Dit alles om het ‘echte’ werk, het vervangen van het dak, te faciliteren.

Bij het afbreken van de steiger gaan handwerk, precisie en beleid hand in hand. Staand op de steiger beslissen de steigerbouwers welke verbindingen het eerst worden losgemaakt. Deze verbindingsstukken worden vervolgens vakkundig naar beneden getild.  Er wordt goed op elkaar gelet. Veiligheid voor alles.

Kijkend naar de steigerbouwers, dacht ik aan het managementvak. Een paar van mijn overpeinzingen:

• Een managementstructuur moet net als een steiger ondersteunend zijn voor het ‘echte’ werk. Belangrijk is dat managementstructuur is afgestemd op de omvang en het doel van de organisatie. Is dat altijd zo?
• Voorwaarde voor samenwerking binnen een organisatie is dat er verbondenheid is. En dat we die verbondenheid ook erkennen en zichtbaar maken. Doen we dit altijd?
• En tot slot. Een structuur hoeft niet tot in de eeuwigheid te bestaan. Passen we de structuur op tijd aan? Of moet het ‘echte’ werk zich aanpassen aan de structuur?