In de Volkskrant las ik over het mechanisme ‘crowding out’. Wat mensen tamelijk goed uit zichzelf doen, maar niet 100%, wordt in regels gegoten en gemeten. Doel is om de 100% te halen.  Gevolg van de regeldrift is dat de motivatie om het uit zichzelf goed te doen verdwijnt. Het mechanisme wordt door Frans Leeuw in zijn oratie over de gevolgen van de overheidsbemoeienis voor het gedrag van de burgers aangehaald.

Volgens mij kan het ook voor managers geen kwaad om na te denken over de vraag ‘wat zijn de gevolgen van mijn interventies’. Leiden deze tot het gewenste effect? Hoe lang geef ik mijn organisatie de tijd om te veranderen? En in welke mate zijn mijn interventies nodig of zijn medewerkers zelf voldoende gemotiveerd?

Voordat de vraag over de gevolgen van de interventies kan worden beantwoord, moet duidelijk zijn waar de organisatie naartoe wil. Het is de kunst om een visie vast te stellen die iets langer meekan en niet bij elke in- of externe verandering aangepast moet worden.  Dan krijgt een organisatie de kans om zich te verbinden met de visie of niet natuurlijk. Pas dan kan je als manager bepalen of en zo ja, hoe intervenieert om vorm te geven aan de uitvoering.