Vandaag een kort berichtje in de Volkskrant: ‘de kosten van de vergrijzing vallen mee’. De ouderenzorg (thuiszorg, verzorgings- en verpleeghuizen) groeit met 1 procent in plaats met de eerder geschatte 2 procent. Benadrukt wordt dat dit een (financiële) meevaller is. De kosten gemoeid met de vergrijzing waren namelijk een reden voor de grootschalige hervormingen in de zorg en de sociale zekerheid.

Deze week heb ik een andere kant van de vergrijzing meegemaakt. De welzijnsorganisatie waar ik een opdracht uitvoer, heeft besloten in de zomermaanden de ouderen die in Nederland blijven een cultureel en sportief programma aan te bieden. Veel ouderen geven namelijk aan dat ze in de zomer (die er volgende week echt aankomt) verstoken blijven van contacten. Het zomerprogramma is een schot in de roos. En dat niet alleen omdat er veel aanmeldingen zijn. En ook niet alleen omdat twee deelnemers van 86 ontdekken dat ze bij elkaar in de klas hebben gezeten. Maar vooral omdat de term education permanente eer aan wordt gedaan door de deelnemers.

Tijdens de archeologische stadswandeling blijkt dat overduidelijk. Met veel interesse en belangstelling wordt er geluisterd naar de gids. Het luisteren gaat soms over in aanvullen. En een dag later zelfs in corrigeren. Een van de deelnemers meldt dat zij is nagegaan wanneer de synagoge is verdwenen en dat is op een later tijdstip dan de gids heeft gemeld. Dit wordt even gemeld zodat de volgende keer het juiste verhaal kan worden verteld.