Blik op processen
Categorie archief: 'Algemeen'
Vanaf heden is Elsbeth Wiersma niet meer werkzaam bij C3.
Afgelopen weekend was ik in Edinburgh. Op eerste paasdag zaten wij te lunchen in een Italiaans restaurantje. In de hoek van het restaurant dicht bij het raam, zat een oudere mevrouw. Rollator naast haar geparkeerd en een bord met broodjes en jam voor zich.
Toen de eerste motor van de lange Charity stoet arriveerde, haalde de mevrouw de beer Bobo uit haar tas te voorschijn. ´´Look Bobo they are here!´´
De eerste motorrijders zagen haar en Bobo zitten en er werd druk gezwaaid. Bobo werd bedolven onder de enthousiaste kreten van zijn tafelgenote.
Op een gegeven moment hadden de twee genoeg van de stoet. Met Bobo aan de borst gedrukt, richtte de oude dame zich weer op de broodjes, die tergend langzaam werden opgegeten.
De bediening vond het goed en had er eigenlijk wel plezier in. De meeste gasten besteedden er geen aandacht aan.
Toen een andere oudere dame zich, na een korte stop achter in het restaurant, met rollator voegde bij het gezelschap was niet direct duidelijk of dit nu in goede aarde viel. Uiteindelijk trok Bobo zich terug in de tas, de twee dames in stilte achterlatend. Het zou nog wel even duren voordat de boterhammen op waren.
Op dit moment is de beurs ´´big business´´. Niet zozeer omdat er nu veel te verdienen is (al hoewel sommige handelaren juist in deze tijd veel geld schijnen te verdienen), maar vooral omdat de media ons continue op de hoogte houdt. Van de kredietcrisis in Amerika die ook in Europa toeslaat, van banken die veel moeten afschrijven en hoeveel geld dat kost. En van nog meer rampspoeden.
Wat intrigerend is – vind ik - is dat het thema (kredietcrisis) niet nieuw is. Het gonst al een hele tijd. Hoe kan dan opeens de vlam in de pan slaan? Welke rol hebben de organisaties gespeeld? Welke kennis hadden de experts en hoe zijn zij met deze kennis omgegaan. Wat is de rol van de toezichthouders?
En misschien nog veel belangrijker wat kunnen wij, werkzaam in een andere sector, hiervan leren?´
´´In control´´ blijven is een belangrijke les. In control ben je als je als organisatie kritisch blijft op de diensten die je verleent. En waarborgt dat de diensten nog aan de uitgangspunten en visie voldoen die je als organisatie hebt geformuleerd.
Het top en middenmanagement moet een kritische houding toestaan en sterker nog stimuleren. Alleen als iedereen kritisch durft en mag zijn blijf je als organisatie alert op de diensten die je verleent.
Een kritische houding veronderstelt wel actuele en adequate kennis. Zowel medewerkers als interne en externe toezichthouders moeten zich bekwamen in wat er speelt en wat er ontwikkeld wordt.
Samenwerkende managers en medewerkers : Big business !
Je kunnen aanpassen aan de omstandigheden is een belangrijke voorwaarde om te kunnen overleven.
Vorig weekend was ik in Venetië. Een stad, die de omstandigheden ten optimale heeft benut en er zelfs haar aantrekkingskracht aan ontleent. Honderdduizenden toeristen bezoeken de stad en leveren de stad inkomsten. Van oudsher heeft de stad door haar ligging een brugfunctie vervuld tussen oost en west, islam en christendom. Kortom Venetië heeft de kansen gepakt.
Ook voor zorg/ en welzijnsorganisaties geldt de noodzaak van zich aanpassen aan de omstandigheden. Sterker nog je kunt de omstandigheden gebruiken om de eigen marktpositie te verstevigen. De welzijnsorganisatie, waar ik nu een opdracht uitvoer, organiseert al jarenlang bewegingsactiviteiten voor ouderen. Dit wordt in de markt gezet onder de naam Meer Bewegen voor Ouderen. De bewegingsactiviteiten worden uitgevoerd door gekwalificeerde docenten. Naast het bewegen wordt ook tijd ingeruimd voor het zo belangrijke sociale aspect.
Opeens ziet de welzijnsinstelling zich geconfronteerd met publieke en private partijen, die zich ook op de markt van de senioren richten. Ook de senior zelf roert zich en kijkt verder dan alleen het aanbod van de welzijnsinstelling. De senior voelt zich niet meer zo aangesproken door de term Meer Bewegen voor Ouderen. Het aanbod is al een tijd niet meer inhoudelijk vernieuwd en ook de wens van de senior verandert. Kortom: er ontstaan donkere wolken voor het Meer Bewegen voor Ouderen.
Vanuit deze zorgelijke omstandigheden ontstaat er plotseling elan om de eigen marktpositie te behouden. Er wordt een nieuw bewegingsaanbod ontwikkeld. Niet alleen worden nieuwe inhoudelijke activiteiten aangeboden, maar ook de vorm waarin de activiteiten worden aangeboden verandert. De senior wordt actief opgezocht en via kennismakingsbijeenkomsten en 5 wekelijkse programma´s verleid tot deelname. Tot slot wordt de naam gewijzigd en er wordt nieuw modern foldermateriaal uitgereikt.
De kansen zijn gezien, de acties zijn genomen. Een belangrijke basis voor een eigen marktpositie.
September vorig jaar ben ik mijn coachopleiding bij de Academie voor Psychotherapie gestart. Na 10 jaar een managementfunctie te hebben vervuld en veel interesse hebbend in het begeleiden van medewerkers dacht ik dat een coachopleiding mij handvatten zou geven om de begeleiding van individuele medewerkers en groepen intensiever vorm te geven. Aan de slag en dan vooral met anderen dus.
Nu sta ik aan de vooravond van mijn eindassessment en het moment van reflecteren is aangeslagen. Wat blijkt : de afgelopen maanden ben ik nadrukkelijk met mij zelf aan de slag geweest. Als coach is het de kunst om de ander oplossingen te laten zoeken en te laten vinden. Het zelf uitvinden leidt immers tot meer betrokkenheid en wellicht de wil om te veranderen. Dat dit toch wel een erg lastig kunstje is, heb ik aan den lijve ondervonden. Mijn neiging – maar wellicht kennen meer mensen dit – is om zaken in te vullen en te denken in oplossingen. Kortom snel analyseren en direct willen handelen.
Hoe deed ik dat als kind? Ik was ongegeneerd nieuwsgierig en stelde uitgebreid vragen totdat de situatie mij helemaal helder was. Als coach moet ik dus terug naar deze nieuwsgierige fase!
Maar ook bij mijn huidige vak van interim manager en adviseur passen de principes van het coachen. Nieuwsgierig vragen als een kind en vervolgens helder analyseren en de juiste beslissing nemen of voorstellen. Zou het echt zo kinderlijk eenvoudig zijn?
30 minuten bewegen per dag, een thema dat een grote belangstelling geniet in de media. Ook veel organisaties die zich richten op de doelgroep ouderen nemen dit serieus. Gezondheidscentra hebben bewegingsconsulenten in dienst, het welzijn ouderen kent de (meer bewegen voor ouderen) programma´s, fysiotherapeuten bieden gespecialiseerde programma´s aan en particuliere fitnesscentra, sportcentra en sportverenigingen bieden ook plaats aan de bewegende oudere.
Een belangrijke vraag voor alle aanbieders is hoe bereiken we de doelgroep. DE senior bestaat immers niet. Bepaalde groepen vinden zelf de weg naar de bewegingsactiviteiten, andere groepen moeten actief benaderd worden. Vooral bij deze laatste groep worden aanbieders geconfronteerd met vragen als hoe bereiken we de doelgroep, werken we vraag- of aanbodgericht en gaan we samenwerken met andere partijen of blijven/worden we concurrenten. Ook de welzijnsorganisatie, waar ik nu een opdracht uitvoer, ziet zich voor deze vragen gesteld. Een sterke positie innemend op het meer bewegen voor ouderenprogramma en hiermee preventie combineren met sociale participatie en integratie. Een belangrijk aanbod waar bewezen behoefte aan is.
Tegelijkertijd komt er een ´´andere´´ oudere aan en de gemeente die zich meer en meer richt op de keuzevrijheid tussen aanbieders. Hoe positioneert de welzijnsorganisatie zich ? Zich richten op een niche of integraal blijven werken. En als de keuze is gemaakt, hoe verkopen we dat aan de financier.
In februari ben ik van functie veranderd. De rol van manager shared service center bij een bank heb ik ingeruild voor die van projectmanager bij een welzijnsinstelling. Ik ontwikkel voor de welzijnsorganisatie een visie op het gebied van het ouderenwerk.
In het shared service center was steeds het dilemma ´´welke samenwerking hebben de klanten nodig om hun bedrijfsvoering zo efficiënt mogelijk te laten zijn´´ versus ´´hoe behouden de klanten hun eigenheid´´. In het ouderenwerk en vooral op het terrein van het welzijn ontmoeten welzijn-, zorg- en woningcorporaties elkaar steeds meer. Net als bij het shared service center zijn afstemmen en samenwerken kernbegrippen. Dit wordt nog eens versterkt omdat veel betrokken organisaties voor de financiering van de welzijnsactiviteiten allemaal een beroep doen op eenzelfde financieringsbron de WMO.
Tegelijk wil iedereen een eigen profilering. Immers de klant, de oudere medemens, is een groep met veel verschillende gezichten (zelfredzame ouderen versus kwetsbare oudere, vermogende ouderen versus minder vermogende ouderen, actieve versus minder actieve ouderen) die een maatwerkaanpak vereist. Kunnen de welzijns-, zorg- en woningcorporaties bij hun proces van aftasten en samenwerken in het ouderenwerk gebruik maken van de ervaringen bij het opstarten en invoeren van een shared service center? Ik houd u op de hoogte!